انجمن انسان‌شناسی ایران نامه انسان‌شناسی 1735-2096 22 41 2026 02 20 Life in a Game of Many Snakes and Few Ladders: An Ethnography of the Ordinary in the Lives of Hazara Afghan Migrants Living in Iran زندگی در بازی مارهای بسیار و پله‌های اندک؛ مردم‌نگاریِ امر روزمره در زندگی مهاجران هزارهٔ افغانستانی ساکن ایران 103 127 736573 10.22034/jasi.2026.2087704.1621 FA المیراسادات علی‌حسینی دکترای انسان‌شناسی از دانشگاه تورنتو، کانادا، پژوهشگر پسا دکترا، دانشکده علوم اجتماعی، دانشگاه تهران، تهران، ایران. Journal Article 2026 04 28 Following the recent wave of deportations of Afghans from Iran, the phrase “the Afghan human” has repeatedly appeared in public discussions and written commentaries. This article begins from that repetition and asks: when we speak of “the Afghan human,” through which relationships and forces is this person understood? I argue that in many accounts of deportation, the relational horizon of the human is rapidly narrowed. Among the diverse network of relations that shape refugee life, one relationship tends to dominate: the relationship to law and to the agents of the Iranian nation-state. As a result, family, neighborhood, UNHCR, neighboring states, war, poverty, and the long history of protracted migration often disappear from view.<br>Drawing on long-term ethnographic research among Hazara Afghan families in Iran, this article shows that legal precarity, deportation, and poverty cannot be understood through law alone. These experiences do not occur in a vacuum. Rather, they sediment within everyday life and acquire meaning through familial, marital, parental, neighborhood, and caregiving relations. Focusing on the births of three children in the lives of Leila and Ahmad, the article examines how civil war and displacement continue years later and miles away from the battlefield, persisting in bodies, names, identity documents, memories, and social relationships. The central finding of the article is that protracted migration becomes a <em>form of life</em> in its own right: a condition in which law, war, and poverty are experienced and continually reconfigured not outside, but through, multiple forms of relationality. پس از موج اخراج افغانستانی‌ها از ایران، عبارت «انسان افغانستانی» در نوشته‌ها و نشست‌های مختلف تکرار شده است. این مقاله از دل همین تکرار آغاز می‌کند و می‌پرسد: وقتی از «انسان افغانستانی» سخن می‌گوییم، این انسان در نسبت با چه کسان و چه نیروهایی فهمیده می‌شود؟ استدلال مقاله این است که در بسیاری از روایت‌های مربوط به اخراج، افق رابطه‌مند انسان به‌سرعت محدود می‌شود و از میان شبکهٔ متکثر روابطی که زندگی پناهنده را می‌سازند، معمولاً تنها یک نسبت برجسته می‌ماند: نسبت با قانون و مأموران دولت‌ملت ایران. در نتیجه، خانواده، محله، کمیساریا، دولت‌های همسایه، جنگ، فقر و تاریخ طولانی مهاجرت مزمن از میدان دید بیرون می‌مانند.<br>این مقاله، که بر پایهٔ مردم‌نگاری طولانی‌مدت در میان خانواده‌های هزارهٔ افغانستانی در ایران نوشته شده، نشان می‌دهد که بی‌ثباتی حقوقی، رد مرز شدن و فقر را نمی‌توان فقط از خلال قانون فهمید. این تجربه‌ها در خلأ رخ نمی‌دهند، بلکه در زندگی روزمره رسوب می‌کنند و از خلال روابط خانوادگی، زناشویی، والدگری، همسایگی و مراقبتی معنا می‌یابند. متن با تمرکز بر روایت تولد سه فرزند در زندگی لیلا و احمد، نشان می‌دهد که جنگ داخلی و ازجاکندگی چگونه سال‌ها بعد و کیلومترها دورتر از میدان جنگ، همچنان در بدن، نام، اوراق هویتی، خاطره و رابطه ادامه پیدا می‌کنند. یافتهٔ اصلی مقاله این است که مهاجرت مزمن خود به <em>شکلی از زندگی</em> بدل می‌شود: وضعیتی که در آن قانون، جنگ و فقر نه بیرون از اشکال متکثر رابطه‌مندی، بلکه از خلال آن‌ها تجربه و بازتنظیم می‌شوند. https://journal.asi.org.ir/article_736573_9f0d157e279e40c12ec893ba890819e9.pdf