سهم آموزش عالی در کاهش بحران‌های اجتماعی

نویسنده

استاد دانشگاه تهران

چکیده

از اواخر دهه‌ی شصت و اوایل دهه‌ی هفتاد، سرعت تاسیس موسسات و دانشگاه‌های غیر‌انتفاعی از دانشگاه‌های دولتی فزونی گرفت و دانشگاه‌های غیرانتفاعی به خصوص در بسیاری از شهرها حتی شهرهای دور افتاده بدون در نظر گرفتن نیاز‌های کشور به پذیرش دانشجو آن هم به میزان زیاد اقدام کردند. غافل از اینکه تولید نیروی انسانی متخصص و کارآمد نیاز به متخصصین واجد شرایط دارد. در بسیاری از واحد‌های این دانشگاه‌ها در مناطق دور دست بدون داشتن متخصص باندازه کافی در بعضی از رشته‌ها ـ نه تنها مقطع کارشناسی، بلکه کارشناسی ارشد و دکترا هم راه‌اندازی شد! که در بعضی از آن‌ها یکی دو استاد به صورت پروازی به این شهر‌ها می‌رفتند و می‌روند و اکثر دروس را تدریس و بیشتر پایان‌نامه‌ها را بدون رعایت اصول‏ راهنمایی و مدرک صادر می‌کنند! در بعضی از دانشگاه‌ها هم تعداد افراد غیرمتخصص که درس‌های کاملاً تخصصی را تدریس می‌کنند مخصوصاً در حوزه علوم انسانی که از مهم‌ترین و موثرترین رشته‌هاست، کم نیست.‏ همچنین اساتید و محققان دیگری هم می‌شناسیم که بدون داشتن تخصص و یا بدون اطلاع از یافته‏های مستخرج از پژوهش‏های علمی روشمند، دست به قلم می‌شوند و اطلاعات خود را همراه با تحلیل‌های برخاسته از ذهن خود به‌عنوان یک متخصص بیان می‌کنند. امروزه متاسفانه به موضوع تخصص در بعضی از...